6-12 yaş arası kekemelik tanısı almış çocukların ebeveynlerinin dil ve konuşma terapisi öncesi ve sonrasında kaygı düzeylerinin karşılaştırılması

Abstract

6-12 yaş arası kekemelik tanısı almış ve terapi alan çocukların dil ve konuşma terapisi öncesi ve sonrasında ebeveynlerindeki kaygı düzeylerinin karşılaştırılması amacıyla yapılan bu çalışmada İstanbul ilinde yaşayan 30 çocuğun ebeveynine Demografik Bilgi Formu ve Sürekli Durumluk Kaygı Ölçeği uygulanmıştır. Kekemelik tanısı almış çocukların kekemelik şiddetlerini ölçmek için KEŞİDA-4 kullanılmıştır, katılımcı ebeveynlere veri toplama araçları ön test- son test olarak uygulanmış, çocukların 20 seanslık terapi sürecinden sonra bu süreç tekrarlanmıştır. Çalışma sonuçları şu şekilde özetlenebilir: Kekemelik tanısı almış çocuğu olan ebeveynlerin çocuklarının terapi alınmadan önceki kaygı puanları ile terapi süreci tamamlandıktan sonraki kaygı puanları arasında anlamlı düzeyde farklılık tespit edilmiştir (p<.05) . Buna göre ebeveynlerin terapi sonrası durumluk ve sürekli kaygı düzeylerinin terapi öncesine göre anlamlı düzeyde düşük olduğu saptanmıştır. Ebeveynlerin kaygı düzeyleri ile çocuklarının kekemelik şiddetleri arasındaki ilişki incelenmiş olup hem ön test sonuçları hem de son test sonuçları çocuklarının kekemelik şiddeti yükseldikçe ebeveynlerinin durumluk ve sürekli kaygı düzeylerinin de yükseldiği (p<.05) sonuçlarını ortaya koymaktadır.The aim of this study is to compare the anxiety levels of parents of children between the ages of 6 and 12 who were diagnosed with stuttering before and after speech and language therapy. In addition, the demographic characteristics and anxiety levels of the participants and the relationship between the stuttering severity of the children and their parents' anxiety levels were examined. Accordingly, a family interview form and the Trait Anxiety Inventory were applied to the parents of 30 children living in Istanbul. KEŞİDA-4 was used to measure the stuttering severity of children diagnosed with stuttering. The data collection tools of the study were applied to the individuals participating in the research as a pretest and the data obtained were recorded. After the pretest studies were completed, 30 children who were diagnosed with stuttering were included in the 20-session therapy process. After the application process of the study was completed, the data collection tools were reapplied to the participants and the posttest phase was carried out. The differences between the obtained pretest and posttest results and the relationship between socio-demographic variables and study variables were investigated through statistical analyses. The results obtained from the study can be summarized as follows: A significant difference was found between the pre- and post-therapy anxiety scores of the parents of children with stuttering. Accordingly, it was found that the state and trait anxiety levels of the parents after the therapy were significantly lower than those before the therapy(p<.05). Finally, the relationship between parents' anxiety levels and their children's stuttering severity was examined, and both the pretest and posttest results revealed that their parents' state and trait anxiety levels increased as their stuttering severity increased (p<.05). All data obtained from the study process were discussed in the light of the relevant literature in the discussion and conclusion section of the study.