Clinical, imaging and hemodynamic correlates and prognostic impact of syncope in acute pulmonary embolism: A single-center study

Abstract

Background: We aimed to determine the clinical, echocardiographic and hemodynamic correlates of syncope as a presenting symptom in pulmonary embolism and its impact on in-hospital and long-term outcomes. Methods: Between July 2012 and October 2019, a total of 641 patients with PE (277 males, 364 females; median age: 65 years; range, 51 to 74 years) in whom the diagnostic work-up and risk-based management were performed according to the current pulmonary embolism guidelines were retrospectively analyzed. Clinical, laboratory and imaging data of the patients were obtained from hospital database system. Results: Syncope was noted in 193 (30.2%) of patients on admission, and was associated with a significantly higher-risk status manifested by elevated troponin and D-dimer levels, a higher Pulmonary Embolism Severity Index scores, deterioration of right-to-left ventricular diameter ratio, right ventricular longitudinal contraction measures, the higher Qanadli score, and higher rates of thrombolytic therapies (p<0.001) and rheolytic– thrombectomy (p=0.037) therapies. In-hospital mortality (p=0.007) and minor bleeding (p<0.001) were significantly higher in syncope subgroup. Multivariate logistic regression analysis showed that higher Pulmonary Embolism Severity Index scores and right-to-left ventricular diameter ratio were independently associated with syncope, while aging and increased heart rate predicted in-hospital mortality. Malignancy and right-to-left ventricular diameter ratio at discharge, but not syncope, were independent predictors of cumulative mortality during follow-up. Conclusion: Syncope as the presenting symptom is associated with a higher risk due to more severe obstructive pressure load and right ventricular dysfunction requiring more proactive strategies in patients with pulmonary embolism. However, with appropriate risk-based therapies, neither in-hospital mortality nor long-term mortality can be predicted by syncope.Amaç: Bu çalışmada pulmoner embolide başvuru anında senkopun klinik, ekokardiyografik ve hemodinamik korelasyonları ve hastane içi ve uzun dönem sonuçlar üzerindeki etkisi incelendi. Ça­lış­ma pla­nı: Temmuz 2012-Ekim 2019 tarihleri arasında tanı testleri ve risk esaslı tedavisi mevcut pulmoner emboli kılavuzlarına göre yapılan toplam 641 pulmoner emboli hastası (277 erkek, 364 kadın; ort. yaş: 65 yıl; dağılım, 51-74 yıl) retrospektif olarak incelendi. Hastaların klinik, laboratuvar ve görüntüleme verileri hastane veri tabanı sisteminden elde edildi. Bulgular: Başvuru anında hastaların 193’ünde (%30.2) senkop belirlendi ve artmış troponin ve D-dimer düzeyleri, yüksek Pulmoner Emboli Şiddet İndeks skorları, sağ-sol ventrikül çapı oranında ve sağ ventrikülün uzunlamasına kontraksiyon ölçümlerinde kötüleşme, yüksek Qanadli skoru ve yüksek trombolitik tedavi (p<0.001) ve reolitik-trombektomi tedavi (p=0.037) oranları ile belirlendiği üzere anlamlı düzeyde daha yüksek risk durumu ile ilişkili bulundu. Hastane içi mortalitesi (p=0.007) ve minör kanama (p<0.001) senkop alt grubunda anlamlı düzeyde daha yüksek idi. Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, yüksek Pulmoner Emboli Şiddet İndeks skorları ve sağ-sol ventrikül çapı oranı senkop ile bağımsız düzeyde ilişkili bulunurken, yaşlanma ve artmış kalp hızı hastane içi mortalitesinin öngördürücüsüydü. Senkop değil fakat malignite ve taburculuk anında sağ-sol ventrikül çapı oranı, takip süresince toplam mortalitenin bağımsız öngördürücüleri idi. So­nuç: Başvuru semptomu olarak senkop, pulmoner embolide daha proaktif stratejiler gerektiren daha şiddetli tıkayıcı basınç yüküne ve sağ ventrikül disfonksiyonuna bağlı daha yüksek risk ile ilişkilidir. Ancak, riske göre uygun tedaviler uygulandığında ne hastane-içi mortalite ne de uzun dönem mortalite senkop tarafından öngörülebilmektedir.